اسلایدر

بلاگ

پهلوان شنبه 20 فروردین 1384 06:04 ق.ظ

در ژانویۀ 1896 بود که هیجان اعلان کشف رونتگن در پی مخابرۀ آن از ویینا و لندن سراسر دنیا را فرا گرفت. در دسترس بودن تجهیزات مناسب برای تولید اشعۀ X  در سطح آزمایشگاههای دانشگاهی و صنعتی این امکان را بوجود آورد که از شهروند ساده گرفته تا ستاره شناسان، فیزیکدانان، ارتوپدها، دندانپزشکان، دکترها و دیگران به تحقیق دربارۀ این پدیدۀ جدید بپردازند و آن به دلیل ساده بودن نسخه برداری از آزمایش رونتگن بود که حتی پیش از اینکه کاربردهای بیشماری برای نور جدید اعلام شود اتفاق افتاد. در نوشته های پزشکی، عکسهای اشعۀ X  از اندام خارجی و یا دست و پای شکستۀ بیماران بزودی جای خیلی از عکسهای دستی ساده را در اولین انتشار نشریات عمومی گرفت. فایدۀ آشکار این وسیلۀ تشخیص جدید، پزشکان و جراحان را بر آن داشت که بیمارانشان را به نزدیکترین آزمایشگاه ارجاع دهند، جایی که لامپ گازی، پیچه های القاء، و الکتریستۀ ساکن یا هر شکل آن در دسترس بود. بزودی نیاز دائمی به وسایل اشعۀ X  در بیمارستان دیده شد. با اینکه گذر و حركت از « شگفتی و اعجاز پزشکی » به سمت پایه و پشتیبان بیمارستان خیلی سریع رخ داد امّا قابل توجه و مهم بود، بوجود آمدن یک قانون برای این مجموعۀ پیچیده از شاغلین، بیماران، و تکنیکهای مربوطه منجر به یک مجموعۀ مدرن پزشکی شد.

پهلوان شنبه 20 فروردین 1384 06:04 ق.ظ

بعد از كشف به سرعت كارگاههای فیزیك جای خود را به « آزمایشگاههای اشعه X  » كه مجهز تر و در دسترس تر بودند دادند، تا محلی برای « رونتگنوگرافیِ » پزشكی باشند. اشخاص پر دل و جرأتی نظیر دكتر اتو اشمیت[1] و دكتر هارنیش[2] از شیكاگو و هبر روبرتس از مؤسسة كشیش لوئیس امكانات اشعة X  را در ساختمانهای اداری و یا خانه های شخصی بطور وقفی ساختند. پزشكان محلی و حومة شهر بیماران خود را به این مؤسسات می فرستادند تا به سرعت بیماری آنها توسط افراد مجرب مورد مطالعه و بررسی قرار گیرد. ولفرم فاكس[3] در سال 1896 به آزمایشگاه اِشمیت- هارنیش ملحق شد، و با انجام بیش از 1400 آزمایش تا پایان آن سال، تكنیكهای مفیدی را كه بخش اعظمی از جامعة اشعة X  را تحت تأثیر قرار داد توسعه بخشید. برای جذب مراجعان به این محلها ( استودیوها‌)،‌آگهی هایی در نشریات پزشكی درج شدند. در ژوئن 1896،‌ صفحه ای در مجله مهندس برق اعلام كرد كه یك استودیوی اشعة X  در خیابان 26 ام شرقی نیویورك افتتاح شده است: « ساعات مشاوره از 1 تا2 و از 5 تا 6. یك دستیار خانم نیز به عنوان مراقب هست.»

 

جاذبة رادیوگرافی در زمینه های گستردة علمی و تخصصهای پزشكی به خاطر نو ظهوری و تازگی اش بود، تشخیص اولیه موفقیت آمیزش و جذابیت عمومی آن موجب تشدید جستجو برای پیدا كردن جنبه های پزشكی مناسب در تشخیص و درمان با اشعة X  شد. بدون شك یك راه حل مناسب و متمایز باعث تأسیس آزمایشگاههای اشعة X  در بیمارستانها شد. ادغام رادیولوژی با كار روزانة بیمارستانی از دو چیز سرچشمه می گیرد. اول اینكه بخاطر علاقه و فداكاری پزشكان بیمارستان بود. و دوم مربوط به راهنمایی های عكاسهای بیمارستان و یا بوسیلة‌ همكاری با بخش برق درمانی سابق.

  

2-3) در ابتدای ورود رادیولوژی به بیمارستان، طیفی از افراد حرفه ای ( از پزشكان تا عكاسها ) تجهیزاتی را در منازلشان و یا در دفاتر شخصی خود قرار دادند. به كفهای چوبی، دیوارها، كاغذ دیواری، و اثاثیة این تأسیسات اشعة X خانگیِ اولیه توجه كنید.

2-4) استفادة معمول لوازم در سال 1896، ویلیام مورتون[4] (1920– 1845) از نیویورك در حال تست خرجیِ لامپ اشعة X  اش است، كه از یك فلورسكوپ دستی برای گرفتن عكس دستش استفاده می كند. او نیز یكی از اولین كتب در زمینة نور جدید را با عنوان سادة « اشعة X  » تألیف كرد (1896)، او همچنین بخاطر اینكه یكی از اولین اشخاصی بود كه موفق به تهیة عكس رادیوگرافی از دندان- در ایالت متحده- شده بود مشهور گشت.

2-5) هبر روبرتس (1922-1852) یكی دیگر از اولین كسانی بود كه در دفتر شخصی خود مشغول به كار شد و سرانجام خود و معلوماتش را وقف ارتقاء تأسیسات بیمارستانی كرد. نشریه اش با نام ژورنال اشعة X  امریكا یكی از اولین نشریات رادیولوژی در ایالات متحده بود، و همچنین او اولین رئیس انجمن رونتگن ایالات متحده، پیشتر از انجمن اشعة رونتگن امریكایی، بود.

2-6) ولفرم فوشس (1907-1865) یك مهندس دوره دیدة برق بود، اما بعد از اعلان كشف رونتگن در پی دیداری كوتاه از آلمان یك « عكاس رادیوگرافی » شد. او بخاطر اینكه در زمرة‌ اولین كسانی كه از سنگ صفرا، سنگ كلیه، و مفصل لگن عكس گرفته بودند بود مشهور شد.

2-7) آزمایشگاه فوشس، 1896، یكی از محلهای  مراجعة پزشكان شیكاگو شده بود. این عكس تعدادی از تجهیزاتی كه او در اختیار داشت را نشان می دهد، كه شامل یك پیچة القاء بزرگ و تعدادی لامپ مختلف است. عكسهای رادیوگرافی بسیار بزرگی روی دیوار بسیاری از «آزمایشگاههای اشعه ایکس » آویزان می شد. در همان روزهای اول، هر گونه پرتو دهی اشعه X  یك كار ماجراجویانه و هر عكسی یك كار هنری محسوب می شد.

2-8) عكس رادیوگرافی كه توسط فوشس از اتساع شاهرگ در 1899 كه تكنیك هنری او را نشان می دهد. او بخاطر تكنیك فوق العاده اش مشهور بود، و عكسهای رادیوگرافی او به راحتی قابل تشخیص بودند آنهم بخاطر وضوح و سایة قرمز قهوه ای رنگی كه داشتند.

2-9) تبلیغ آزمایشگاه اشعة X  كشیش لوئیس، كه در آن توانایی آقای پاربری[5] در تهیة عكسهای مفصل لگن، كلیه ، و سنگ صفرا، آنهم بخوبی دیگر استودیوها ذكر شده است، « كاری كه قبلاً مشكل یا غیر ممكن بود.‌ » آگهی های مربوط به این و دیگر آزمایشگاهها كه در مجلات پزشكی راه یافته بودند، بازار و توجه پزشكانی را كه در بیمارستان با اشعة X  سر و كار داشتند جلب می كرد.

 


[1] Otto L. Schmidt

[2] F. C. Harnisch

[3] Wolfram C. Fucks

[4] William Morton

[5] Mr. Parberry 

پهلوان شنبه 20 فروردین 1384 06:04 ق.ظ

دكتر ویلیامز كه اهل بوستون بود اوقات معمول كاری اش را صرف ارجاع بیماران به مراكز اشعة ایكس  می كرد. او بخاطر مطالعات اولیه اش بیماران را از بیمارستان شهر بوستون به آزمایشگاه فیزیك راگرز[1] در انجمن تكنولوژی ماساچوست[2]، جایی كه آزمایشات اشعة ایكس  اش را انجام میداد، می برد. در ماه می سال 1896، هیأت امنای بیمارستان شهر بوستون یك اتاق كوچك در زیرزمین ساختمان كتابخانه در اختیار ویلیامز قرار داد. او در طول نوزده سال به درمان یا آزمایش روی بیش از 150.000 بیمار پرداخت. او به همراه همكارش دكتر ویلیام رولینز[3]، با كار مداوم راه خود را به سوی پیشرفت در تكنولوژی رادیولوژی و بحث ایمنی آن باز كردند. برای مثال، می توان به « جعبة رولینز » اشاره كرد، كه در طراحی آن لامپ كاتدی را در موادی كه نسبت به نفوذ اشعة ایكس  عایق بودند قرار داده و تنها یك روزنة كوچك باز گذاشته بودند. بدین ترتیب ویلیامز و همكارانش از خیلی از تأثیرات زیان باری كه اشعة‌ جدید داشت جلوگیری كردند. در طول دو سال این كار تنها توسط دكتر ویلیامز انجام می شد، آنهم در اتاقی به ابعاد 14×11 فوت، كه به قسمتهای اتاق رختكن، اتاق معاینه، اتاق تجهیزات و تاریكخانه تقسیم شده بود.  سال 1905 بود كه بطور رسمی یك بخش اشعة ایكس  با پنج پرسنل شامل: پزشك بخش اشعة ایكس ، پزشكیار، دستیار پزشك، عكاس اشعة ایكس ، و دستیار عكاس؛ افتتاح شد. پزشكیار بخش معمولاً از كارمندان پایین رتبه یا دانش آموزان كلاسهای مدرسة‌ پزشكی « به خدمت گرفته می شد ». سرانجام وظیفة عكاس تا حد تكنیسین رادیولوژی ارتقاء یافت. با تأسیس رسمی بخش اشعة ایكس ، ویلیامز اطمینان یافت كه با ثبت و ضبط اطلاعات مهم مربوط به كار تشخیص و درمان می تواند آنها را به خدمت گیرد، تا به پایگاهی برای بالا بردن تعداد تحقیقات حول اشعة ایكس  تبدیل شود. تلاشهای بی وقفة ویلیامز و مهارت بالای او در پزشكی او را به داشتن عنوان « اولین رادیولوژیست امریكا » نائل ساخت. كتاب او در سال 1901 با عنوان اشعه های رونتگن در پزشكی و جراحی[4] بطور گسترده مورد توجه و مطالعه قرار گرفت. مراجعین خارجی و داخلی بطور پی در پی برای دیدن تكنیكهای ویلیامز به بیمارستان شهر بوستون می آمدند و پس از آن آنها را در مؤسسات خود بكار میگرفتند.

 

 2-10) فرانسیس ویلیامز (1936-1852) كسی بود كه در بالا بردن سطح رادیولوژی بیمارستانی تأثیر زیادی گذاشت. تجربه های عكس برداری او با فلورسكوپ در سال 1901 در یكی از كتابهای درسی كه بطور گسترده ای مورد توجه قرار گرفت منتشر شد، اشعه های رونتگن در پزشكی و جراحی.

2-11) ویلیامز (سمت چپ) همراه با شوهر خواهرش ویلیام رولینز ( سمت راست )، (1929-1852)، به طراحی، ارتقاء، و ایمن سازی بسیاری از تجهیزات مورد استفاده در رادیولوژی پرداختند. پافشاری های نهایی آنها به خود و كار مشتركشان كمك كرد  تا روش نوین پرتو دهی را نجات دهند.

2-12) این ترسیم شش های بیماری را كه مبتلا به آماس ریه و نشت در شش ها بود نشان میدهد، این ترسیم توسط ویلیامز طی عكسبرداری فلوروسكوپیك كشیده شده است. چنین ترسیماتی را همراه  با نشانه گذاری های پزشكان طی فلوروسكوپی بیماران را می شد در پرونده های بایگانی پزشكی برای همیشه نگهداری كرد.

2-13 و 14) ویلیامز از تشعشع جدید در جهت بهبود بیماری ها استفاده كرد و به خوبی كار تشخیص از آنها بهره جست. در اینجا دو عكس را مشاهده می كنید كه یكی مربوط به قبل از درمان با اشعة ایكس  و دیگری مربوط به بعد از آن است. بیمار مبتلا به نوعی بیماری كه خالهای پوستی زیادی را در بدنش ایجاد كرده بوده است.

2-15) اگر چه ویلیامز یكی از اولین كسانی بود كه اشعة ایكس   را برای درمان بیماری بكار گرفت، ولی بزودی پزشكان به تلاش برای بهبود هر گونه مرض از سرطان خون گرفته تا بیماری سرع پرداختند. شاید بتوان دلیل استفاده از اشعة ایكس  را در درمان به عنوان اولین گزینه، موفقیت برق درمانی در درمان ناهنجاریهای پوستی ذكر كرد. در تصویر یك نوع آرایشگاه در بیمارستان لندن (1905) را مشاهده می كنید كه در آن تجهیزات اشعة ایكس  برای معالجه كچلی از راه پرتو دهی چیده شده اند.

 


[1] Rogers Laboratory of Physics

[2] Massachusetts Institute of Technology

[3] Dr. William Rollins

[4] The Roentgen Rays in Medicine and Surgery

پهلوان شنبه 20 فروردین 1384 06:04 ق.ظ

تمامی متخصصین بالینی به آسانی به ارزش اشعة ایكس  پی نبردند، و شروع رادیولوژی در كار بیمارستانی بندرت پذیرفته می شد. بعد از نمایش [ چند تصویر رادیوگرافی ] توسط فرانسیس ویلیامز، دكتر شاتوك[1] این چنین اظهار داشت: « من تصدیق می كنم كه می توانم استخوانهای شكسته را ببینم‌؛ و در نهایت می توانم استخوانهای اندام خارجی را ببینم؛ اما وقتی با اشعة ایكس  به قفسة سینه و درون شكم نگاه می كنم چیز واضحی نمی بینم. فرانك ویلیامز تنها چند تصویر به شما نشان داد و به شما گفت كه قلب اینجا و ریه ها اینجایند. حال من می گویم چیزی در این تصاویر نمی بینم؛ و این حقیقت دارد، من فكر نمی كنم كه او نیز بتواند». حتی بعضی از رادیوگرافرهای اولیه مشكوك بودند. از جورج فاولر[2] كسی كه همراه چارلس لستر لئونارد[3] رادیولوژی را در بیمارستان عمومی فیلادلفیا بنیان نهاد، درخواست شد كه: « دكتر فاولر، هیات رئیسه تصمیم گرفته است كه یك ماشین اشعة ایكس نصب كند و آنها می خواهند كه شما آنرا اداره كنید».  فاولر در پاسخ گفت كه: « ... من آینده ای برای این رشته نمی بینم. تمام استخوانهای درون و بیرون بدن این را نشان خواهند داد».

 

خوشبختانه، فاولر آنچه را كه از او خواسته شده بود پذیرفت و رئیس بخشِ تخصص پزشكی جدید شد. اولین مكانی كه برای او در بیمارستان عمومی فیلادلفیا در نظر گرفته شده بود اتاقی بود به ابعاد 15×12 پا، برای تجهیزات، اتاق آزمایش، و تاریكخانه. بعضی از وسایل اولیة او شامل یك ترالی [ وسیله ای كه پرسنل بیمارستان وسایل مورد نیاز درمان را در آن می گذارند ] بود كه به عنوان تخت، هم جهت حمل و نقل وسایل و هم جابجایی بیمار به نزدیك لامپ و تجهیزات ثابت.

 

برای بیمارستان تازه تأسیس جان هاپكینز شروع استفاده از اشعة ایكس  ساده نبود، نفوذ جراحانی كه در سطح جهانی مشهور بودند یك سوءظن و بدگمانی عمیق را در « مردان اشعة ایكس  » جوان القاء كرده بود تا ای حد كه تفسیر و تعبیرشان از عكسهای رادیوگرافی چنین بود: « فلان قسمت بدن، در فلان زمان بایستی تحت عمل قرار گیرد».  گر چه در بیمارستان هاپكینز با یك اتاق كوچك و مقدار محدودی وسایل، و در نهایت محلی برای رادیولوژی موافقت شد، ولی بایستی پنجاه سالی می گذشت تا بخش رادیولوژی به یك بخش مجهز جداگانه تبدیل شود.

 

 

2-16) بیمارستان پرسبیترین[4] در 1896. در فوریة همان سال این مؤسسه با دریافت تجهیزات اشعة ایكس  توانست به عنوان اولین بیمارستان امریكایی ای كه كشف جدید را با كار درمانگاهی خود تلفیق كرده مطرح شود. خیلی از بیمارستانها درجة اهمیت تكنولوژی جدید را درك نكرده بودند، با این حال تعداد اندكی توانستند راهی آسان برای هماهنگ ساختن آن در مجموعة سازمانی و فیزیكی درمانگاه بیابند.

2-17) چارلس لئونارد (1913-1861) زمانی كه « پرتونگار » بخش پزشكی شد یكی از جراحان بیمارستان دانشگاه پنسیلوانیا و همچنین یكی از علاقمندان به عكاسی بود. اولین تأسیسات بیمارستانی او در یك اتاق تاریك و خفه، بدون تهویه، جدا از بخش جراحی بود. او پانزده سال پس از كشف اشعة ایكس  خود را در مقام پدر رادیولوژی امریكا دید.

2-18) همچنین لئونارد كار تشخیص و درمان با اشعة ایكس  را در مطب شخصی خود انجام می داد، جایی كه این تخت راحتیِ بیمارانش را تأمین می كرد.

2-19) زمانیكه او در بیمارستان دانشگاه پنسیلوانیا كار می كرد، وسیلة استاندارد بیمارستانی برای حمل و نقل یك ترالی بود. با اینكه اشعة ایكس  بود كه وارد بیمارستان شده بود، ولی راهی جز بردن بیمار در زیر اشعة ایكس  نبود. اولین تخت « متحرك» در سالهای 1900 با نصب روی ترالی ساخته شد.

2-20) اغلب بیمارستانهای اولیه از نظر فضا و همچنین پشتیبانی مالی در مضیقه بودند. در اینجا دكتر هایستد[5] از بیمارستان جان هاپكینز[6] را می بینید كه برای مشاهدة عكس رادیوگرافی بیمار خود از نور چراغ و پنجره بطور همزمان استفاده می كند. (نویسنده از این شیوه در سالهای 1970 در بیمارستان قدیمی سان فرانسیسكو ، جایی كه حتی یك « چراغ گرم » در دسترس نبود، استفاده می كرد).

2-21) فردریك بیتجر[7] (1933- 1874) معمولاً به عنوان « عكاس رادیوگرافی » در خدمت دكتر هایستد بود. بیتجر ( كه در تصویر با علامت صلیب نشان داده شده ) یكی از فارغ التحصیلان سال 1901 از دانشكدة پزشكی هاپكینز بود. شهرت او به عنوان یك معلم فوق العاده شاید بخاطر قابل استناد بودن آموزشهای او به همراه دوستش دكتر ویلیام اسلر[8]، كه در جلو سمت چپ نشسته است، باشد.

2-22) بیتجر كه دانشجوی جراحی بود برای « مراقبت از اتاق اشعة ایكس  » تعیین شده بود. او بعد از بازگشت از آلمان، وقت زیادی صرف كار در آزمایشگاه اشعة ایكس  كرد و به همین دلیل در سال 1902 بعنوان « عكاس تجربی » در بیمارستان جان هاپكینز معروف شد.

 


[1]Dr. F.C. Shattuck

[2] George Phahler

[3] Charles Lester Leonard

[4] Presbyterian Hospital of NYC

[5] Dr. Haisted

[6] Johns Hopkins Hospital

[7] Frederick Baatjar

[8] Dr. William Osler

ما را از نظرات خود مطلع نماییدتماس با ما

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic